Kveðja frá stjórn Verndar

Þá nokkuð var liðið á aðventuna ár hvert, kom Hanna ásamt samstarfskonum sínum með fangið fullt af varningi sem gefa átti föngum og einstæðingum á jólum. Hanna stýrði verki af ljúfmennsku og snerpu. Hún var einbeitt í orði og verki. Ákveðin ef með þurfti og skilningsrík. Sjálf hafði hún ekki hátt um þetta mannúðarstarf sitt heldur vann það í raun og veru sem hvert annað skyldustarf. Hvert aðfangadagskvöld svo áratugum skipti sótti hún jólafagnað Verndar og Hjálpræðishersins. Þetta var hluti af jólahaldi hennar og fjölskyldunnar. Þeir feðgar vissu að í augum hennar var þetta heilög skylda og stundum fóru þeir með henni. Hún deildi út gjöfum með starfsfólki Hjálpræðishersins og gætti þess vandlega að allir fengju gjöf. Enginn mátti verða útundan. Tók svo þátt í dansi í kringum jólatréð með skjólstæðingunum og söng hástöfum. Þar voru allir eitt og ekkert skildi manneskjunar að á helgu aðfangadagskvöldi.
Síðasta aðfangadagskvöld stóðum við bæði á sviðinu í Herkastalanum og mæltum nokkur orð til viðstaddra. Það hvarflaði ekki að mér að þetta væri síðasti jólafagnaðurinn sem hún tæki þátt í. Hún var full þakklætis eins og hún sjálf hefði hvergi nærri komið.
Seinna um kvöldið sátum við saman yfir kaffibolla og spjölluðum saman. Umkomulaus kona með ungan son sinn nam staðar við borðið og þakkaði fyrir sig á tungumáli sem við ekki skildum. Hanna faðmaði þau ástúðlega að sér og klappaði drengnum á kollinn. Þau gengu út í kyrrlátt aðfangadagskvöldið. Hanna var hugsi á svip og skyndilega hvarf hún á vit heimahaga sinna og fór að segja frá æsku sinni heima á Hólsfjöllum, systkinahópnum stóra og sveitalífinu. Um stund ómaði ljúfur kliður frá jólum norður í landi fyrir margt löngu. Stjórn Verndar kveður heiðursfélaga sinn með söknuði og virðingu.
Guð blessi minningu frú Hönnu Johannessen.
Hreinn S. Hákonarson, formaður