Þegar á heildina er litið virðist hlutfall þeirra sem fara aftur í fangelsi frá því að þeir hafa afplánað dóm svipað hér á landi og í öðrum vestrænum löndum (Baumer, Wright, Kristinsdóttir og Gunnlaugsson, 2002). Um 37% þeirra sem sátu í fangelsi á árunum 1994 til 1998 fóru í fangelsi á ný innan fimm ára eftir að refsivist lauk. Af þeim sem hlutu skilorðsbundinn dóm á sama tíma fengu 15 % fangelsisdóm innan fimm ára og af þeim sem fengu að afplána með samfélagsþjónustu fengu 17% fangelsisdóm innan fimm ára frá því að afplánun lauk (Eric Baumer, Helgi Gunnlaugsson, Kristrún Kristinsdóttir og Richard Wright, 2001). Í sömu rannsókn kemur fram að ítrekunartíðni virðist hærri meðal þeirra sem hafa lengri brotasögu og hjá þeim sem fá lengri dóm, að minnsta kosti hvað varðar skilorðsbundinn dóm og samfélagsþjónustu.
Af þessu má sjá að tegund dóms virðist hafa áhrif á líkur á því að menn fái aftur fangelsisdóm. Það þarf þó ekki að vera að tegund refsingar skýri þetta enda allar líkur á því að þeir sem hljóta skilorðsbundinn dóm hafi aðra brotasögu að baki en þeir sem hljóta óskilorðsbundinn fangelsisdóm.
Ekki hefur verið tekið tillit til afplánunarstaðar í þeim rannsóknum sem gerðar hafa verið hér á landi og því ekki hægt að fullyrða um mismunandi áhrif hans. Ef munur kæmi fram benda fyrri rannsóknir ekki til þess að hann yrði til marks um sjálfstæð áhrif frá afplánunarstað, heldur er líklegra að hann mundi stafa af því hvernig fangar veljast á mismunandi staði.